NGV-Geonieuws 12 artikel 159

NGV-Geonieuws: elektronisch geologisch tijdschrift


1 Oktober 2001, jaargang 3 nr. 3 artikel 159

Auteur: prof. dr. A.J. (Tom) van Loon
Geologisch Instituut, Adam Mickiewicz Universiteit, Poznan (Polen)

Dit artikel is onderdeel van NGV-Geonieuws uitgave 12! Op de huidige pagina is alleen artikel 159 te lezen.

<< Vorig artikel: 158 | Volgend artikel: 160 >>

159 IJzer in sneeuw beÔnvloedt biomassa in zee
Auteur: prof. dr. A.J. (Tom) van Loon

Klik hier voor alle artikelen over Biologie & Evolutie !     Klik hier om dit artikel af te drukken !

De hoeveelheid leven die zich in zee kan ontwikkelen hangt onder meer samen met de ter plaatse aanwezige hoeveelheid voedingsstoffen. Daartoe behoren tal van chemische elementen, waarvan meer of minder grote hoeveelheden nodig zijn om essentiŽle functies te kunnen uitvoeren. Zo zijn er voor de aanmaak van hormonen sporen van talrijke zeldzame mineralen nodig. Het op aarde veel voorkomende element ijzer is onder meer bij de meeste dieren nodig om zuurstof via bloed te kunnen transporteren, maar daarnaast is dit element voor tal van andere functies onmisbaar. Onder meer algen zijn grote 'afnemers' van ijzer in zeewater.

In water is ijzer slecht oplosbaar. Het leven in zee is niettemin afhankelijk van de aanwezigheid van dit element. Dat komt onder meer via neerslag in zee terecht, vaak in de vorm van verbindingen die wel goed oplosbaar zijn. Onderzoek daarnaar heeft nu nieuwe schattingen opgeleverd wat betreft de hoeveelheid ijzer die via neerslag in zee terechtkomt, alsook over de oplosbaarheid van ijzer in stoffen die in de vorm van aerosolen in de lucht voorkomen. Hiertoe maten de onderzoekers het ijzervoorkomen in sneeuw die ze verzamelden op drie plaatsen binnen het zeegebied rond Antarctica dat alleen Ďs winters met zeeijs is bedekt, alsook op een plaats op het vasteland van Antarctica.

Ze berekenen dat het ijzer dat via neerslag uit de atmosfeer in zee terechtkomt binnen het onderzochte gebied in principe de jaarlijkse groei mogelijk maakt van een hoeveelheid plantaardig plankton met een inhoud aan koolstof van 1100 miljard mole. Dat is een ontzagwekkende hoeveelheid, maar nog altijd minder dan 5% van wat er werkelijk wordt geproduceerd. Dit houdt in dat er dus veel meer ijzer, via opgeloste verbindingen, via het zeewater zelf moet worden aangevoerd. Niettemin geeft het via sneeuwval rondom Antarctica in zee terechtkomende ijzer een zodanige extra productie van biomassa dat daarmee rekening moet worden gehouden bij het modelleren van de koolstofcyclus op aarde.

Referenties:
  • Edwards, S. & Sedwick, 2001. Iron in East Antarctic snow: implications for atmospheric iron deposition and algal production in Antarctic waters. Geophysical Research Letters 27.


Copyright © NGV 1999-2017
webmaster@geologischevereniging.nl