NGV-Geonieuws 58 artikel 399

NGV-Geonieuws: elektronisch geologisch tijdschrift


1 December 2003, jaargang 5 nr. 23 artikel 399

Auteur: prof. dr. A.J. (Tom) van Loon
Geologisch Instituut, Adam Mickiewicz Universiteit, Poznan (Polen)

Dit artikel is onderdeel van NGV-Geonieuws uitgave 58! Op de huidige pagina is alleen artikel 399 te lezen.

<< Vorig artikel: 398 | Volgend artikel: 400 >>

399 Haughton-krater lijkt morfologisch sterk op inslagkraters op Mars
Auteur: prof. dr. A.J. (Tom) van Loon

Klik hier voor alle artikelen over Astronomie ! Klik hier voor alle artikelen over Geomorfologie !     Klik hier om dit artikel af te drukken !

Om de landschapsvormen van Mars te kunnen begrijpen, is het nodig te analyseren door welke processen ze zijn ontstaan. Omgekeerd kan men de processen die het Marsoppervlak zijn huidige vorm hebben gegeven, echter alleen maar reconstrueren op basis van die vormen. Er is dus sprake van een vicieuze cirkel die moeilijk te doorbreken lijkt. De meest verantwoorde aanpak lijkt het zoeken van landschappen op aarde die een sterke gelijkenis met bepaalde Marsgebieden vertonen, en waarvan men de ontstaanswijze kent (of althans denkt te kennen). Daarbij is overigens een probleem dat landschappen op aarde in principe tot op de millimeter nauwkeurig in kaart kunnen worden gebracht, terwijl men bij Mars is aangewezen op betrekkelijk weinig gegevens die veelal ook nog vanaf grote hoogte zijn verzameld.


HAUGTON KRATER IN CANADA

Sommige kraters op Mars, die als inslagkraters worden geļnterpreteerd, en die (relatief) nauwkeurig in kaart zijn gebracht, blijken een analoge structuur op aarde te hebben. Dat is de Haughton-krater in Canada. Wat deze krater op aarde zo geschikt maakt als analoog voor Marskraters, is dat ook de morfologie van zijn omgeving sterk op die van bepaalde Marskraters lijkt.

Het meest gedetailleerde onderzoek van het Marsoppervlak is uitgevoerd met de zogeheten Mars Observer Laser Altimeter, aan boord van de Mars Global Surveyor. Het onderzoek van de Haughton-krater en zijn omgeving is, vanuit de Canadese RADARSAT-1 satelliet, uitgevoerd met zogeheten Interferometric Synthetic Aperture Radar, waarmee subtiele variatie in het oppervlak kunnen waargenomen en waarmee een 3-D beeld kan worden verkregen door opnames te maken vanuit de satelliet bij het passeren van hetzelfde gebied via iets verschillende banen.

Het beeld van de Haughton-krater dat op deze wijze is verkregen, heeft een nauwkeurigheid in hoogte van minder dan 10 m. De opnamen tonen een beeld met een karakteristieke kraterwal, alsmede een netwerk van geulen binnen en buiten de krater, ook in het lage kustgebied. De krater die volgens geologische en vooral geofysische gegevens zo’n 24 km in doorsnede is, blijkt uit de opnamen iets kleiner te zijn. De geulen die uit de opnames naar voren komen, en die te verklaren zijn door insnijding van smeltwaterstromen, vertonen dezelfde karakteristieken als tal van geulen op Mars; dit proces wordt ook verondersteld kleinere geulen op sommige Marskraters te hebben veroorzaakt.

Referenties:
  • Mahmood, A., Kooij, M. Van der & Giugni, L.-Ph., 2003. Crater serves as terrestrial analog for Martian impact structures. Eos 84, p. 426.

Afbeelding uit: http://landsat.gsfc.nasa.gov/education/l7downloads/


Copyright © NGV 1999-2017
webmaster@geologischevereniging.nl